و ارتكاب آن كبيره او را از ايمان به در برد و از اسلام به در نبرد . ( 1 ) 11 - از ابن بكير كه گويد : به امام باقر ( ع ) گفتم : چه فرمائى در بارهء فرمودهء رسول خدا ( ص ) كه : چون مرد زنا كند ، روح ايمان از او جدا شود ، فرمود : مقصود از آن فرمودهء خدا است ( 22 سوره مجادله ) : « و كمك كند آن را به روحى از طرف خدا » اين است روحى كه از او جدا شود . ( 2 ) 12 - از فضيل ، از امام صادق ( ع ) ، فرمود : تا به روى شكم او است ( يعنى زن زانيه ) ، روح ايمان از او برود ، و چون فرود آيد ، به دو برگردد ، گويد : به آن حضرت گفتم : بفرمائيد اگر تنها قصد زنا كند ؟ فرمود : نه ، بگو بدانم اگر قصد دزدى كند ، دستش بريده شود ؟ ( 3 ) 13 - از صباح بن سيابه ، گويد : من خدمت امام صادق ( ع ) بودم كه محمد بن عبده به آن حضرت گفت : زانى در حال زنا كردن مؤمن است ؟ فرمود : نه ، تا آنگاه كه روى شكم او است ، ايمان از او رفته است و هر گاه برخاست به او برگردد ، گفتم : قصد دارد كه باز هم بكند ؟ فرمود : چه بسيار قصد دارد كه باز بكند و سپس باز نمىگردد ( يعنى تنبيه مىشود و توبه مىكند ) . ( 4 ) 14 - از ابى بصير ، گويد : شنيدم از امام صادق ( ع ) كه مىفرمود : كبائر هفتا است ، از آنها است : آدم كشتن از روى عمد ، و شرك به خداى بزرگ ، و متّهم كردن زنِ پارسا به زنا ، و خوردن ربا پس از فهميدن حرمتش ، و گريز از جبههء جهاد ، و تعرّب پس از هجرت و ناسپاسى حق پدر و مادر ،